Zaki Farooq, mede‑oprichter van Payfuture – interviewreeks

Zaki Farooq heeft 22 jaar ervaring in het leiden van de Computrad Group, een IT‑ en cybersecurity‑oplossingsprovider met activiteiten in Londen, Washington DC en Dubai. Onder zijn leiding leverde Computrad mission‑critical infrastructuur voor overheidsinstanties en bedrijfscliënten, en verwierf een sterke reputatie voor betrouwbaarheid, veiligheid en technologische uitmuntendheid. Deze achtergrond heeft Zaki diepgaande expertise gegeven in het ontwerpen van veerkrachtige systemen, het beheren van complexe technologische omgevingen en het leiden van multidisciplinaire teams.

Bij Payfuture speelt Zaki een centrale rol in het vormgeven van de technologische richting van het bedrijf, met een focus op wereldwijde schaalbaarheid, geavanceerde infrastructuur en high‑performance betaalervaringen. Hij werkt nauw samen met engineering‑, product‑ en strategieteams om de ontwikkeling van toekomstbestendige platforms te ondersteunen die snelle internationale expansie mogelijk maken en zich aanpassen aan opkomende technologieën.

PayFuture is een fintech‑bedrijf dat een unified payment gateway en API biedt om online merchants te helpen betalingen te accepteren en te verzenden over emerging markets met gelokaliseerde betaalmethoden, realtime afwikkeling, fraudebescherming en data‑rijke rapportage. Het platform verbindt bedrijven met populaire betaalopties in regio’s zoals Afrika, Azië en Latijns‑Amerika via één integratie, met als doel betalingsverlating te verminderen en nieuwe wereldwijde inkomstenstromen te openen, vaak met AI‑gedreven optimalisatie en risicogereedschappen. Het ondersteunt ook grensoverschrijdende in‑ en uitbetalingen, valutabeheer en compliance‑diensten om de uitbreiding naar moeilijk bereikbare markten voor e‑commerce‑merken soepeler te laten verlopen.

Uit uw ervaring met het bouwen en exploiteren van grootschalige technologie‑ en betalingsinfrastructuur over meerdere regio’s, welke structurele zwaktes zag u in wereldwijde betalingssysteem wanneer toegepast op opkomende markten, en hoe hebben die lessen de creatie van Payfuture geïnformeerd?

Na meer dan twee decennia te hebben besteed aan het bouwen en exploiteren van complexe technologische infrastructuur over meerdere regio’s, heb ik uit de eerste hand gezien hoe wereldwijde systemen zich gedragen onder reële druk. Het runnen van mijn vorige bedrijf met kantoren in Londen, Washington DC en Dubai, en het leveren van IT‑ en cybersecurity‑oplossingen aan organisaties die op extreme schaal opereren, waaronder het Amerikaanse leger, onthulde een consistent patroon: systemen die op papier robuust lijken, maar gefragmenteerd raken zodra ze over grenzen worden uitgerekt.

Dezezelfde dynamiek bestaat in wereldwijde betalingen. Terwijl de sector zich presenteert als interoperabel en, nog belangrijker, globaal, blijft veel van de onderliggende infrastructuur samengevoegd en voornamelijk geoptimaliseerd voor westerse markten, wat wrijving en falen veroorzaakt wanneer het wordt toegepast op opkomende economieën.

Die kloof tussen de verwachtingen van merchants en de realiteit van hoe geld daadwerkelijk over grenzen beweegt, diende als de katalysator voor het starten van Payfuture. We gingen betalingen van binnenuit opbouwen, beginnend met lokaal betaalgedrag en infrastructuur, en vervolgens de grensoverschrijdende afwikkeling ontwerpen rond die realiteit in plaats van transacties door legacy‑modellen te dwingen. We wilden iets bouwen dat echte wereldproblemen voor bedrijven wereldwijd oplost.

Veel wereldwijde merchants blijven sterk afhankelijk van wat vaak “card rails” worden genoemd — de traditionele betalingsnetwerken die kaarttransacties via providers zoals Visa en Mastercard verplaatsen. Waarom zijn deze systemen steeds onvoldoende in Afrika, Azië en Latijns‑Amerika?

Card rails werden decennia geleden ontworpen voor kredietgedreven economieën met hoge kaartpenetratie, stabiele connectiviteit en voorspelbaar consumentengedrag. In een groot deel van Afrika en Azië gelden die aannames simpelweg niet meer vandaag.

In veel markten zijn kaarten onder‑gepenetrateerd of worden ze heel anders gebruikt. Consumenten vertrouwen op wallets, directe bankoverschrijvingen, QR‑gebaseerde betalingen, of cash‑gerelateerde systemen zoals Fawry in Egypte, bijvoorbeeld. Het forceren van die transacties via kaartnetwerken voegt onnodige kosten, latentie en faalpunten toe. Afwijzingen zijn hoger, frauderegelingen zijn slecht gekalibreerd wanneer ze naast lokaal gedrag worden bekeken, en afwikkeling kan traag en ondoorzichtig zijn.

Kaarten blijven belangrijk, maar ze zijn niet langer de standaard rail. Merchants die uitsluitend op hen vertrouwen, beperken hun bereik en conversie effectief.

Waarom worden lokale betaalmethoden — zoals bankoverschrijvingen, wallets en realtime betaalsystemen — cruciaal voor het bereiken van klanten in deze regio’s?

Lokale betaalmethoden sluiten aan bij hoe consumenten al transacties uitvoeren en willen uitvoeren. Ze weerspiegelen binnenlandse regelgeving, vertrouwenskaders en initiatieven voor financiële inclusie die organisch zijn gegroeid binnen elke markt. Ze zijn niet langer “alternatief”, ze zijn de primaire utility.

In India bijvoorbeeld zijn realtime bankoverschrijvingen effectief een nationale utility. In delen van Afrika zijn mobiele wallets de primaire financiële rekening, terwijl in Latijns‑Amerika bankoverschrijvingen een niveau van vertrouwen en bekendheid bieden dat kaarten niet altijd leveren.

Vanuit het perspectief van een merchant leveren deze methoden een triple‑win: hogere goedkeuringspercentages, minder fraude en beter klantvertrouwen. Vanuit systeemperspectief verminderen ze de afhankelijkheid van internationale kaartnetwerken en laten ze betalingen afwikkelen via binnenlandse rails die zijn ontworpen voor lokale volumes en gedragingen.

Opkomende markten worden vaak beschreven als “gefractioneerd”. Hoe ziet die fragmentatie er op infrastructuurniveau uit wanneer geld grensoverschrijdend beweegt?

Fragmentatie is een gebrek aan standaardisatie over elke laag van de stack. Verschillende markten opereren op verschillende clearing‑cycli, berichtstandaarden, regelgeving, valutacontroles en afwikkelingsregels. Zelfs basisconcepten zoals terugbetalingen of chargebacks kunnen zeer verschillend functioneren van de ene markt tot de andere.

Wanneer geld grensoverschrijdend beweegt, gaat het vaak via meerdere intermediairs, correspondentbanken en valutaconversies. Elke stap introduceert vertraging, kosten en operationeel risico. De zichtbaarheid is beperkt terwijl de reconciliatie handmatig is. Dit maakt het moeilijk om fouten te diagnosticeren.

Voor bedrijven die online opereren, kan deze fragmentatie vaak culmineren in vertraagde afwikkelingen, vastzittende liquiditeit en onzekerheid rond cashflow, vooral bij het gelijktijdig opschalen over meerdere opkomende markten. Payfuture pakt dit aan door lokale betalingsverwerking, routing en afwikkelingszichtbaarheid te unificeren binnen één infrastructuur, waardoor de operationele wrijving die is ontstaan door losgekoppelde binnenlandse systemen wordt verminderd.

Visa en andere gevestigde spelers bewegen zich nu agressiever richting stablecoins. Wat betekent die verschuiving echt voor merchants, en waar schiet de betalingsinfrastructuur nog tekort?

De verschuiving signaleert dat stablecoins niet langer worden gezien als experimentele technologie. Ze bieden echte voordelen op het gebied van snelheid, transparantie en 24/7 afwikkeling.

Dat gezegd hebbende lossen stablecoins niet het volledige probleem op. Merchants opereren nog steeds in gereguleerde, fiat‑gebaseerde omgevingen. Ze hebben conforme on‑ en off‑ramps, voorspelbare treasury‑stromen en duidelijke regelgeving nodig. Zonder dat riskeren stablecoins een parallelle systeem te worden in plaats van een geïntegreerde oplossing, naar mijn mening.

De echte kans ligt in het overbruggen van de gereguleerde efficiëntie van stablecoins met de reeds bestaande gereguleerde financiële infrastructuur en ervoor zorgen dat merchants profiteren van snellere afwikkeling zonder dit extra operationele of compliance‑risico te nemen.

Hoe benadert PayFuture transactie‑routing anders in markten waar betrouwbaarheid, latentie en regelgevingsvariatie constante beperkingen zijn?

We ontwerpen routing rond de uitkomsten voor merchants in plaats van transacties te vergrendelen op één rail of provider. In plaats van te vertrouwen op vaste routes, geven we prioriteit aan beschikbare betaalpaden op basis van live prestatie‑signalen, zoals goedkeuringspercentages, latentie en foutpatronen.

In de praktijk betekent dit dat transacties worden gerouteerd via meerdere providers, de prestaties in realtime worden gemonitord en er cascaderende logica wordt toegepast wanneer een route verslechtert of faalt. Het doel is veerkracht. In markten waar uitval, regelgevingswijzigingen of infrastructuurbeperkingen vaak voorkomen, creëert statische routing vermijdbaar risico en verloren transacties.

AI wordt vaak in abstracte termen besproken. Waar levert AI vandaag tastbare, meetbare verbeteringen op in checkout‑herstel en conversieratio’s?

De meest directe impact van AI ligt in besluitvorming en optimalisatie in plaats van flashy interfaces. We zien duidelijke winsten waar machine‑learning modellen transactiegedrag in realtime analyseren om routing, retry‑logica en fraudedrempels aan te passen.

Bijvoorbeeld, het identificeren wanneer een mislukte transactie via een andere methode moet worden herhaald, of wanneer wrijving veilig kan worden verwijderd zonder het risico te verhogen. Dit zijn individuele kleine beslissingen, maar op schaal verbeteren ze de conversie substantieel en verminderen ze valse afwijzingen.

De waarde van AI in betalingen is cumulatief, omdat het stilletjes op de achtergrond groeit.

Compliance is een van de grootste barrières voor schaalvergroting in fintech geworden. Hoe ziet u de huidige licentie‑ en regelgevingsraces zich ontwikkelen, met name in opkomende economieën?

We zien dat regelgevers sneller bewegen en verfijnder worden, vooral in opkomende markten waar digitale betalingen centraal staan voor economische groei. Licentiekaders worden strenger en de verwachtingen rond bescherming, rapportage en consumentenbescherming nemen toe.

Dit creëert een marktverdeling. Bedrijven die vroeg investeren in compliance‑infrastructuur kunnen duurzaam opschalen. Degenen die regelgeving meer zien als een checklist‑oefening, worstelen met uitbreiding of krijgen later dure correcties.

Na verloop van tijd zal de laatste winnen. Compliance is geen toetredingsdrempel meer, het is een concurrentievoordeel. De Genius Act in de VS, ondertekend tot wetgeving door Donald Trump in 2025, effent de weg voor wereldwijde verandering. Merchants realiseren zich nu dat langdurige markttoegang alleen mogelijk is wanneer hun partner een rotsvaste regelgevende basis heeft.

Wat doen wereldwijde merchants het vaakst verkeerd bij het betreden van markten zoals Nigeria, India of Mexico — zelfs na hun huiswerk te hebben gedaan?

De meest voorkomende fout is aannemen dat oppervlakkige lokalisatie voldoende is. Het vertalen van een checkout of het toevoegen van een lokale betaalmethode is niet hetzelfde als begrijpen hoe geld wordt afgehandeld, hoe terugbetalingen werken of hoe consumenten vertrouwen opbouwen.

Merchants onderschatten ook vaak de operationele complexiteit van deze markten, inclusief reconciliatie tot valutablootstelling, regelgevende rapportage en compliance. Succes komt voort uit het behandelen van elke markt als een afzonderlijke operationele omgeving in plaats van een variatie van een reeds bestaande in uw portfolio.

Kijkend vijf jaar vooruit, welk deel van de wereldwijde betalingsstack verwacht u hardnekkig ongewijzigd te blijven — en welk deel is het meest over tijd voor disruptie?

Correspondentbankieren en grensoverschrijdende afwikkeling zijn per ontwerp risicomijdend en bovendien sterk gereguleerd, dus ik denk dat dat gebied langzaam zal veranderen. Wat ik denk dat over tijd voor disruptie is, is hoe die systemen voor merchants worden geabstraheerd.

Zichtbaarheid, programmeerbaarheid en controle over cashflow zouden zeker geen luxe moeten zijn. Ik denk dat merchants moeten weten waar hun geld is, wanneer het zal aankomen en tegen welke kosten, in realtime. De toekomst van betalingen draait om het transparanter en efficiënter laten werken van de bestaande rails die we hebben voor een wereldwijde digitale economie.