Thought leaders

Eerstehands Overzicht van de Wetgeving voor Digitale Effecten in Malta

mm
Voeg Securities.io toe aan je voorkeursbronnen op Google
Opmerking van de redacteur: Dit artikel is een externe bijdrage en weerspiegelt het regelgevingslandschap in Malta op het moment van schrijven. Hoewel de besproken kernprincipes van het recht relevant blijven, kunnen specifieke regels, richtlijnen en regelgevende praktijken zijn geëvolueerd. Deze inhoud wordt uitsluitend voor educatieve doeleinden verstrekt en mag niet worden beschouwd als juridisch advies.

Als het gaat om het kiezen van een jurisdictie voor een aanbieding van digitale effecten, staat Malta bovenaan de lijst. In de afgelopen jaren heeft Malta een unieke positie ingenomen als het “blockchain‑eiland”, waarbij technologische innovatie wordt gestimuleerd door geavanceerde blockchain‑wetgeving, vriendelijke belastingbeleid en een progressieve benadering van regulering te introduceren.

Dit artikel biedt een uitgebreid overzicht van de juridische status van digitale effecten in Malta, gebaseerd op maanden onderzoek en persoonlijke communicatie met de Maltese toezichthouder en lokale advocaten, terwijl we ons platform voor het aanbieden van digitale effecten op het eiland hebben gestructureerd.

Regelgevingsoverzicht

Digitale effecten in Malta worden, allereerst, gereguleerd door traditionele wetgeving over financiële instrumenten en diensten, waarvan de belangrijkste de Companies Act en de Investment Services Act zijn. Deze wetten zijn geïntegreerd in de EU‑wetgeving, namelijk MiFID II, de Prospectusverordening en andere.

Naast de bestaande reeks wetten heeft Malta ook specifieke wetgeving geïntroduceerd voor innovatieve op blockchain gebaseerde financiële instrumenten, die bepaalt wat door de traditionele wetgeving moet worden gereguleerd en wat onder de reikwijdte van de nieuwe valt.

Deze benadering verschilt van die van landen met een common law‑systeem, die geen specifieke wetgeving vereisen om de juridische status van een innovatief object te definiëren, maar in plaats daarvan op de bestaande wetgeving vertrouwen.

Er zijn drie hoofdwetten die specifiek naar digitale effecten verwijzen:

  1. Virtual Financial Assets (VFA Act), die DLT‑gebaseerde activa definieert en de regels die erop van toepassing zijn
  2. Malta Digital Innovation Authority (MDIA), die MDIA heeft opgericht als een toezichthoudende entiteit en haar rol in de regulering van blockchainbedrijven
  3. The Innovation Technology Arrangements & Services (ITAS), die de term “innovatieve technologische regeling” introduceerde, evenals de procedure en voorwaarden voor de licentiëring

Een aparte wet met betrekking tot STO’s als fondsenwervingsmethode is momenteel in ontwikkeling.

Daarnaast zijn er verschillende richtlijnen en strategieën. De meest relevante hiervan zijn het MFSA STO Consultation Paper dat de MFSA‑benadering van STO uiteenzet en de MFSA Fintech Strategy, die onder andere plannen bespreekt om een regelgevend sandbox voor fintech‑ondernemingen op te zetten.

Hieronder kijk ik nader naar de belangrijkste aspecten van de bestaande wetgeving.

Bevoegde Autoriteiten

Er zijn twee belangrijke regelgevende instanties die digitale effecten in Malta beheren: de Malta Financial Services Authority (MFSA) en de Malta Digital Innovation Authority (MDIA).

MFSA is de enige toezichthouder van financiële diensten in Malta, die zowel aanbieders van financiële diensten als uitgevers van alle soorten financiële instrumenten reguleert. Dit heeft twee implicaties voor uitgevers van digitale effecten:

  1. Zij moeten samenwerken met door MFSA gelicentieerde dienstverleners
  2. Hun aanbieding moet worden goedgekeurd door de MFSA

De rol van MDIA is het vaststellen en handhaven van regels en normen voor technologische innovatie. Met betrekking tot digitale effecten beoordeelt en autoriseert de toezichthouder de technische infrastructuur van crypto‑ en security token‑beurzen en andere infrastructuurprojecten om ervoor te zorgen dat ze betrouwbaar en veilig zijn.

Om een MFSA (voorrangige financiële autoriteit) licentie te verkrijgen, is MDIA‑autorisatie niet per se nodig – in de meeste gevallen is een systeemaudit voldoende en blijft de MDIA‑mening vrijwillig. Echter, als de transacties volumes bepaalde drempels overschrijden, wordt de autorisatie door MDIA verplicht.

Het is duidelijk dat MDIA beperkte capaciteit heeft en niet elke aanvraag zelf kan controleren, daarom trekt de toezichthouder externe, door MDIA gelicentieerde systeemauditors aan om het technische ontwerp van het voorgestelde systeem te beoordelen. Er zijn momenteel vijf van hen, waaronder de adviesgiganten KPMG en PwC. Zodra de audit is voltooid, neemt MDIA de definitieve beslissing om de autorisatie te verlenen op basis van de beoordeling van de auditor, het bedrijfsmodel, de persoonlijkheden van het senior management en de kwalificerende aandeelhouders van het innovatieve technologiebedrijf.

De bevoegde autoriteiten streven naar drie prioritaire doelen: bescherming van investeerders, ondersteuning

Malta’s reputatie als het “centrum van uitmuntendheid voor technologische innovatie” en het bevorderen van gezonde concurrentie en keuze.

De sterke focus op reputatie maakt Malta anders dan andere blockchain‑vriendelijke jurisdicties, zoals Estland. Hoewel Malta veel doet om blockchain‑gebaseerde bedrijven te bevorderen door duidelijke wetgeving vast te stellen, een regelgevend fintech‑sandbox te creëren, enz., is het verkrijgen van licenties hier moeilijker. Om een licentie te verkrijgen, moet een bedrijf voldoen aan strikte eisen, een systeemaudit doorstaan om de veerkracht van de infrastructuur te waarborgen, en zijn bedrijfsmodel verdedigen.

Een van de noodzakelijke vereisten om autorisatie te krijgen voor elke gereguleerde activiteit in Malta zijn de zogenaamde “fit and proper checks” voor alle kwalificerende aandeelhouders (>25% belang) en senior management – een ander mechanisme om fraude te voorkomen, investeerders te beschermen en de goede reputatie van Malta te waarborgen.

Dergelijke maatregelen creëren extra geloofwaardigheid voor een bedrijf dat in Malta is gelicentieerd, wat op zijn beurt incentives biedt voor degelijke bedrijven om daar zakelijke activiteiten op te zetten.

Virtual Financial Assets Act: classificatie bieden

De VFA Act introduceerde in november 2018 het juridische kader voor virtuele financiële activa en asset‑aanbiedingen.  De wet definieert vier typen DLT‑activa:

  1. elektronisch geld –  algemeen geld, geboekt op DLT
  2. virtuele tokens – eenheden die alleen binnen een systeem waarde hebben, bijvoorbeeld loyaliteitspunten
  3. financiële instrumenten – activa gedefinieerd door MiFID II‑regulering, waaronder onder andere overdraagbare effecten en eenheden in collectieve beleggingsondernemingen
  4. virtuele financiële activa – alles wat niet in een van de bovenstaande categorieën past

Het mooie van de wet is dat wanneer een asset niet in de conventionele vormen past, deze per geval wordt behandeld. Veel jurisdicties hanteren geen zo’n gedetailleerde aanpak, maar kwalificeren DLT‑gebaseerde activa breed als security‑, utility‑ en payment‑tokens met dezelfde regels voor elke groep activa.

Hoewel het misschien een goed idee lijkt om een aparte categorie voor cryptocurrencies te creëren, is het probleem dat, zoals we weten, ze in hun essentie sterk kunnen verschillen: sommige zijn native tokens van een blockchain, andere niet, sommige zijn anoniem, andere niet, sommige zijn gedecentraliseerd, andere niet.

De VFA Act richt zich voornamelijk op procedures met betrekking tot de uitgifte of aanbieding van virtuele financiële activa. Het is echter onduidelijk uit de wet zelf hoe security‑tokens moeten worden gekwalificeerd afhankelijk van hun aard. Daarom heeft de MFSA verdere richtlijnen uitgegeven en werkt aan specifieke wetgeving voor digitale effecten, die alle specifieke use‑cases in de sector zal dekken.

STO Consultation Paper: digitale effecten definiëren

Het STO Consultation Paper verdeelt security‑token‑aanbiedingen in traditioneel en niet‑traditioneel.

Eenheden die tijdens een traditioneel STO worden aangeboden, worden geclassificeerd als financiële instrumenten onder MiFID. Dus worden ze voornamelijk gereguleerd door MiFID en de Investment Services Act. Bij Stobox noemen we dergelijke eenheden “digitale effecten”, en werken we er voornamelijk mee.

Alle andere exotische typen investeringseenheden vallen onder de definitie van niet‑traditionele STO’s. Het meest voorkomende voorbeeld kan een eenheid zijn die recht geeft op een omzetdeel, maar geen aandelen van een bedrijf vertegenwoordigt, en dus een soort derivatencontract is. Veel van de tot nu toe uitgevoerde security‑token‑aanbiedingen waren van deze aard, hoewel de regelgeving waaraan ze onderworpen zijn verschilt per jurisdictie. De meeste security‑token‑aanbiedingen tot nu toe waren van die aard.

De MFSA heeft nog geen mening uitgegeven over niet‑traditionele STO’s.

Prospectusregelgeving: aanbieden & verhandelen van digitale effecten

De aanbieding van digitale effecten wordt voornamelijk gereguleerd door de Prospectusverordening, die vereist dat uitgevers een prospectus registreren bij een openbare aanbieding. Echter, de Europese wetgeving biedt beleefd vrijstellingen waaronder de aanbieding kan plaatsvinden zonder een prospectus te registreren.

De twee meest gebruikte omvatten:

1) aanbieding gericht uitsluitend op geaccrediteerde investeerders (privéverkoop)

2) aanbieding met een totale tegenwaarde onder EUR 5 miljoen in de Europese Unie gedurende een periode van 12 maanden.

Desondanks, als de uitgever zich wil laten noteren op een handelsplatform, moet hij voldoen aan de noteringsregels en een prospectus‑achtig toelatingsdocument voorbereiden, waardoor de voordelen van een vrijgestelde aanbieding worden verminderd.

Er zijn echter secundaire marktregelingen die niet onder de definitie van een gereguleerd handelsplatform vallen en daardoor minder strenge toelatingsregels kunnen hanteren. Een daarvan is een bulletin board, een markt waarop deelnemers hun koop‑ en verkoopinteresses kunnen plaatsen, maar er is geen geautomatiseerde matching. In plaats daarvan wordt de transactie geïnitieerd wanneer een andere klant akkoord gaat met de voorgestelde voorwaarden en ervoor kiest om tegenpartij van de handel te worden. Hoewel er nog geen precedent van dit type in Malta bestaat, beschouwt de Britse Financial Conduct Authority, die onder dezelfde EU‑wetgeving valt, een dergelijke regeling niet als een MTF:

“Naar onze mening mag elk systeem dat alleen maar indicaties van interesse, biedingen en aanbiedingen of prijzen ontvangt, verzamelt, aggregeert en uitzendt, niet worden beschouwd als een multilateraal systeem. Dat betekent dat een bulletin board niet als een multilateraal systeem moet worden beschouwd. Dit komt omdat er geen reactie is van de ene handelsinteresse op de andere binnen dit type faciliteit.”

Om deze reden bouwen wij bij Stobox onze secundaire marktplaats in de vorm van een bulletin board om de vereisten voor het onboarden van bedrijven te verminderen en toegang tot liquiditeit te bieden.

Slotgedachten

Malta heeft een van de meest vooruitstrevende wetgevingskaders voor digitale effecten ter wereld geïntroduceerd, dat een balans vindt tussen bescherming van investeerders en het faciliteren van innovatie. Het creëren van uitgebreide wetgeving vanaf nul is geen triviale taak en kost veel tijd –– dit verklaart waarom de meerderheid van de digitale effectenaanbiedingen tot nu toe in andere jurisdicties heeft plaatsgevonden. Echter, juist omdat Malta er zoveel tijd en moeite in heeft gestoken, kunnen Maltese aanbieders en bedrijven worden vertrouwd vanuit zowel het perspectief van langetermijnregulatoire stabiliteit als de overeenstemming met prudente normen.

Gene heeft 20 jaar ervaring in zaken en financiële markten. Hij is de CEO van Stobox, een prijswinnende platform voor effectenuitgifte, aanbod, administratie en transactie-afwikkeling. Hij is ook auteur van het boek "Hoe investeringen aantrekken met STO: Een praktische gids".