Alpesh Patel, directeur Strategische Partnerschappen bij Cartex – interviewreeks

Alpesh Patel is directeur Strategische Partnerschappen bij Cartex en heeft meer dan 25 jaar ervaring in fintech, cryptovaluta, kaartuitgifte en betalingen in het Verenigd Koninkrijk en op internationale markten. Zijn loopbaan bestrijkt betalingen, internationale geldtransfers en financiële infrastructuur. Daarbij ligt de nadruk op de manier waarop diensten worden geïntegreerd, hoe ze presteren voor handelaren en hoe ze omgaan met operationele risico’s. Bij Cartex helpt hij betaaldiensten en partners samen te brengen om de complexiteit te vereenvoudigen waarmee bedrijven te maken krijgen wanneer ze geld overmaken.

Cartex is een fintechmarktplaats en infrastructuurplatform dat betalingsgateways, kaartacceptatie, uitbetalingen, alternatieve betaalmethoden, kaartuitgifte en diensten voor digitale activa samenbrengt. Het werkt samen met handelaren, banken, aanbieders van digitale portemonnees en andere onlinebedrijven om financiële diensten via één gedeeld platform met elkaar te verbinden. In dit interview bespreekt Patel agentgestuurde betalingen, gedelegeerde bevoegdheden, mogelijkheden tot verhaal voor consumenten, bestaande betaalinfrastructuur en de signalen die duurzame vraag onderscheiden van experimenten.

Je helpt Cartex opbouwen na een groot deel van je loopbaan in betalingen, internationale geldtransfers en financiële infrastructuur te hebben gewerkt. Wat bracht je ertoe om mee te bouwen aan dit bedrijf, en hoe heeft je ervaring als ondernemer je kijk op nieuwe fintechtrends gevormd?

Ik werk al meer dan 25 jaar in fintech en betalingsverkeer. Waar ik ook keek, de betalingsinfrastructuur werd steeds complexer. Er kwamen steeds meer schakels tussen bedrijven en hun geld, en de regelgeving werd op bijna elk niveau strenger. Bedrijven willen nog altijd in verschillende landen en via uiteenlopende betaalmethoden geld kunnen ontvangen en versturen, maar elke nieuwe verbinding brengt er weer een integratie en een compliancevereiste bij.

De medeoprichting van Cartex bood de kans om die complexiteit te stroomlijnen door betaaldiensten en partners samen te brengen. Mijn ervaring als ondernemer heeft me praktisch ingesteld: als ik een nieuwe trend bekijk, vraag ik me af wat er operationeel moet werken. Uiteindelijk gaat het erom hoe een dienst presteert voor de handelaar, hoe gemakkelijk die te integreren is en wie de verantwoordelijkheid neemt als een betaling mislukt.

Agentgestuurde betalingen waren een van de belangrijkste fintechthema’s in de aanloop naar 2026, maar naar verluidt beginnen de transactievolumes nu te dalen, terwijl honderden startups de markt betreden. Zie je dit als een tijdelijke correctie, of beginnen we te ontdekken dat de daadwerkelijke vraag naar autonome betalingen kleiner is dan de sector aanvankelijk verwachtte?

Ik denk dat het allebei een beetje is. Naar verluidt wisselende activiteit op x402, een protocol voor betalingen die eigen zijn aan het internet, laat zien waarom ruwe transactiecijfers zorgvuldig moeten worden geïnterpreteerd. Die kunnen bestaan uit tests, geautomatiseerde activiteit en betalingen aan zichzelf, en weerspiegelen dus niet noodzakelijkerwijs terugkerende klantvraag. Ik zou voorzichtig zijn met het beschouwen van één protocol als maatstaf voor de hele markt voor agentgestuurde betalingen.

Ik zou dat dus niet opvatten als bewijs dat de vraag is verdwenen. Een klant vindt het misschien prima als een agent prijzen vergelijkt of een winkelmandje samenstelt, maar is mogelijk terughoudender om die agent zonder toestemming te laten betalen. De sector werkt nog aan de veiligheidsmaatregelen en toestemmingsmechanismen die nodig zijn om dat vertrouwen op te bouwen.

De huidige situatie is omschreven als een mogelijke ‘zuiveringsfase’. Wat gebeurt er doorgaans tijdens deze fase van een fintechcyclus, en wat onderscheidt bedrijven die de overgang van hype naar duurzame acceptatie overleven van bedrijven die verdwijnen?

Investeerders zijn selectiever geworden. Bedrijven die geld ophaalden op basis van een veelbelovend idee, moeten nu omzet laten zien om een volgende financieringsronde binnen te halen. Sommige worden overgenomen vanwege hun team of technologie; andere sluiten simpelweg de deuren.

Veel mensen zeggen dat we afstevenen op een fase van desillusie over AI, maar ik zie nog altijd bedrijven die klanten echte waarde bieden. Vaak gaat het om bedrijven die werken aan iets wat zelden de krantenkoppen haalt, zoals het automatiseren van onkostendeclaraties. De overname van Brex door Capital One voor 5,15 miljard dollar is een voorbeeld van de waarde die wordt gehecht aan het samenbrengen van zakelijke betaalkaarten, onkostenbeheer en bankdiensten in één platform.

Tegelijkertijd kunnen startups die iets aanbieden wat een grote betalingsonderneming snel kan namaken, moeite hebben om als zelfstandig bedrijf levensvatbaar te blijven.

Veel gesprekken over handel met agenten gaan over wat een AI-agent kan kopen of aan transacties kan uitvoeren, maar de lastigere vraag is misschien wie de agent toestemming heeft gegeven en wat die mag doen. Welke infrastructuur voor identiteitsverificatie, toegangsrechten, bestedingslimieten en authenticatie moet er zijn voordat bedrijven AI-agenten veilig controle over geld kunnen geven?

De sector richt zich nu vooral op het aantonen wie de agent heeft ontwikkeld en namens wie die handelt. Banken en betalingsbedrijven moeten dat weten voordat een agent toegang krijgt tot geld. Daarvoor is een verifieerbare verklaring nodig die de agent koppelt aan de aanbieder ervan en aan een klant die de KYC-controles al heeft doorlopen. Ook is een ondertekend mandaat nodig met bestedingslimieten en toegestane categorieën, dat de klant onmiddellijk kan intrekken.

Bij authenticatie moet rekening worden gehouden met gedelegeerde bevoegdheden. Een agent kan niet op dezelfde manier een biometrische controle doorlopen als iemand die een telefoon vasthoudt. De klant moet zich authenticeren wanneer die toestemming verleent, en elke transactie moet aan die toestemming worden getoetst. Waar dat nodig is, moet de klant bovendien goedkeuring geven. Delegatie mag geen manier worden om de beveiligingsmaatregelen van de rekening te omzeilen.

Traditioneel waren betalingen gebaseerd op consumenten, verkopers, banken en betalingsverwerkers die duidelijk te identificeren waren. Wanneer een autonome agent een extra schakel in die transactieketen wordt, wie is dan uiteindelijk verantwoordelijk als de agent een onjuiste, frauduleuze of ongeautoriseerde betaling uitvoert?

Zoals ik het zie, moet verantwoordelijkheid volgen uit de mate van controle. Bij elke transactie door een AI-agent zijn klanten, ontwikkelaars, verkopers en betalingsbedrijven betrokken; elke partij beheerst een ander deel van het risico. Elke partij moet verantwoordelijk zijn voor de maatregelen waarover zij zelf zeggenschap heeft. De wettelijke verdeling hangt af van de toepasselijke regels en overeenkomsten, maar er moet een duidelijk proces zijn om een betwiste betaling te onderzoeken en af te handelen.

Als de agent binnen een geldige toestemming bleef en de klant gewoon spijt heeft van de aankoop, is dat één ding. Maar als de agent bijvoorbeeld is gecompromitteerd of gemanipuleerd door verborgen instructies op een webpagina, is de vraag wiens beveiligingsmaatregelen tekortschoten en wie daarvoor verantwoordelijk moet zijn.

Een van de uitdagingen bij autonome betalingen is dat ze niet altijd kunnen worden teruggedraaid. Bestaande kaartnetwerken beschikken over beproefde procedures voor terugbetalingen, geschillen en terugboekingen, terwijl sommige transacties met digitale activa in de praktijk onomkeerbaar kunnen zijn. Hoe denkt u dat betaalsystemen met AI-agenten automatisering en onmiddellijke afwikkeling moeten verenigen met de noodzaak van consumentenbescherming en verhaal?

Ik zou de snelheid van de afwikkeling los zien van consumentenbescherming. Geld kan direct worden overgemaakt, maar klanten moeten nog steeds een ongeautoriseerde betaling kunnen aanvechten of een mislukte aankoop kunnen afhandelen. Bij aankopen door consumenten blijven beschermingen zoals bij kaartbetalingen belangrijk, en geschillenregelingen zullen moeten verduidelijken hoe betalingen buiten het mandaat van een agent worden afgehandeld.

Veel overboekingen van digitale activa zijn echter onomkeerbaar. Daarom moet bescherming op een hoger niveau worden ingebouwd. De mandaten voor AI-agenten kunnen beperkter worden, of betalingsbedrijven kunnen nieuwe ontvangers aan beperkingen onderwerpen en menselijke bevestiging eisen als de waarde van een transactie een afgesproken limiet overschrijdt.

Het echte risico is een systeem dat volledige automatisering en onmiddellijke onherroepelijkheid combineert, zonder dat duidelijk is wie verantwoording moet afleggen als er iets misgaat met een betaling.

Via Cartex werkt u met infrastructuur voor onder meer acquiring, uitbetalingen, alternatieve betaalmethoden, kaarten en digitale activa. Verwacht u vanuit dat perspectief dat agentgestuurde handel volledig nieuwe betaalinfrastructuur nodig heeft, of kan het grootste deel uiteindelijk worden opgebouwd als een intelligentie- en machtigingslaag boven op bestaande financiële netwerken?

Meestal werken we als een laag boven op bestaande netwerken. Kaarten, betalingen van rekening naar rekening, digitale portemonnees en betaalinfrastructuur voor uitbetalingen verzorgen de afwikkeling en fraudedetectie al. In de meeste gevallen heeft een agent een betrouwbare manier nodig om te bewijzen wie hij is en waaraan hij geld mag uitgeven, niet een nieuwe manier om geld over te maken.

Bij frequente betalingen tussen machines, zoals betalingen per API-aanroep, kunnen andere economische modellen nodig zijn. Elke betaling van een fractie van een cent als afzonderlijke kaarttransactie verwerken, is moeilijk te rechtvaardigen. In zulke gevallen kunnen betaalnetwerken op basis van stablecoins nuttig zijn, mits de netwerkkosten, conversiekosten en nalevingsvereisten redelijk zijn. Voor de meeste aankopen bij verkopers verwacht ik echter dat agenten bestaande infrastructuur gebruiken, met aanvullende controles om hun bevoegdheid te verifiëren.

Nu zoveel startups zich op agentgestuurde betalingen richten, op welke maatstaven of signalen let u om daadwerkelijke transactieactiviteit en klantvraag te onderscheiden van pilots, demonstraties of AI-functies die vooral zijn toegevoegd om de aandacht van investeerders te trekken?

Wanneer ik een potentiële partner op het gebied van betalingen beoordeel, wil ik eerst begrijpen welk klantprobleem die oplost. Daarna kijk ik naar de kwaliteit van het transactievolume, het aantal verkopers dat herhaaldelijk transacties uitvoert en het aandeel van de grootste tegenpartijen in het totale volume. Geautomatiseerde activiteit alleen bewijst niet dat er vraag is; daarom moet je weten wie de dienst gebruikt en waarom. Ook vraag ik naar de netto-omzet, het commissiepercentage, de percentages fraude en geschillen en het behoud van klanten per cohort. Die cijfers laten zien of verkopers die zich enkele maanden geleden hebben aangesloten het product nog steeds gebruiken, met hetzelfde of een hoger volume.

Bedrijven in een vroeg stadium hebben mogelijk nog niet genoeg gegevens om dit allemaal aan te tonen. Daarom kijk ik ook naar ondertekende partnerovereenkomsten, de omvang van actieve pilots en de mate waarin ze klaar zijn om aan regelgeving te voldoen. Vanuit het oogpunt van een partnerschap blijft een van de belangrijkste vragen of het team duidelijk kan uitleggen wat er gebeurt als een betaling misgaat.

Als u drie tot vijf jaar vooruitkijkt, hoe denkt u dat de markt voor agentgestuurde betalingen eruit zal zien wanneer de huidige experimenten en consolidatie zijn uitgekristalliseerd? En welke onderdelen van de financiële infrastructuur — identiteit, naleving, coördinatie, afwikkeling, fraudepreventie of iets anders — zullen volgens u de meeste blijvende waarde opleveren?

Ik verwacht dat agentgestuurde betalingen een van de betaalmogelijkheden worden, net zoals mobiele betalingen dat zijn geworden. Een groot deel van het betalingsvolume zal waarschijnlijk nog steeds via gevestigde betaaldienstverleners en digitale portemonnees lopen, die al netwerken van consumenten en partners hebben opgebouwd. Wat startups betreft, denk ik dat veel ervan worden overgenomen, hun focus verleggen of de deuren sluiten.

De echte waarde zit mogelijk in systemen die kunnen reconstrueren waartoe een agent bevoegd was en wat er daadwerkelijk is gebeurd. Veel mensen zijn nog steeds terughoudend om AI hun geld te laten beheren. Daarom hebben bedrijven duidelijke grenzen, registraties en processen nodig om betalingsfouten te voorkomen en op te lossen.

Daarvoor is een duidelijke registratie nodig van welke agent de betaling heeft geïnitieerd, namens wie en binnen welke grenzen. Een aanbieder die deze registraties koppelt aan transactiebewaking, afstemming en geschillenafhandeling, kan een belangrijke operationele partner worden. De meerwaarde zit in de hulp die banken en verkopers krijgen om agentgestuurde betalingen betrouwbaar te verwerken naarmate de volumes groeien.

Bedankt voor het boeiende interview. Lezers die meer willen ontdekken over agentgestuurde betalingen, betalingsinfrastructuur en de waarborgen rond gedelegeerde financiële transacties, kunnen terecht bij Cartex.