Het oplossen van de liquiditeitspuzzel voor security tokens – Thought Leaders

Er bestaat een brede consensus in de financiële sector dat blockchaintechnologie de effectenmarkt zal verstoren. Ondanks de beweringen is er echter geen tweecijferige jaarlijkse groei van effecten op blockchain, wat wel verwacht zou worden van een disruptieve technologie. De reden hiervoor zijn regelgevende obstakels die het niet mogelijk maken de grootste belofte van digitale effecten waar te maken – liquiditeit voor voorheen illiquide effecten. In dit artikel analyseren we dit probleem en presenteren we een oplossing.

Wat zijn security tokens/digitale effecten?

Vanuit juridisch perspectief zijn security tokens gewone effecten en onderworpen aan dezelfde regelgeving. Het verschil is dat gegevens over eigendom van effecten worden opgeslagen op de blockchain in plaats van op papieren of andere vormen van administratie. Daarom worden ze vaak digitale effecten genoemd.
Innovatieve technologie verbetert de werking met effecten aanzienlijk, waardoor ze digitaal en geautomatiseerd worden. Met name de overdracht van digitale effecten is veel eenvoudiger en kan plaatsvinden in minuten of seconden in plaats van weken, die besteed worden aan het ondertekenen van fysieke contracten, het uitvoeren van compliance‑controles en het bijwerken van overheidsregisters.

Waarom liquiditeit zo belangrijk is voor security tokens

Liquiditeit van een activum bepaalt hoe gemakkelijk het kan worden verkocht. Bijvoorbeeld, beursgenoteerde effecten zijn zeer liquide, terwijl vastgoed en start‑up aandelen zeer illiquide zijn. Hoewel security tokens meerdere voordelen hebben, is grotere liquiditeit een fundamenteel voordeel. Om die reden vertegenwoordigen ze vaak eigendom in traditioneel illiquide activa.
Massale adoptie van security tokens vereist in de eerste plaats interesse van investeerders, wat bedrijven zal aanzetten om digitale effecten uit te geven in plaats van traditionele. Voor investeerders is het gebrek aan liquiditeit het grootste probleem van effecten die niet op beurzen genoteerd zijn, omdat dit investeringen riskanter maakt en investeerders dertig jaren laat wachten tot ze rendement opleveren. Daarom is het vrijmaken van liquiditeit van security tokens cruciaal voor hun massale adoptie.

Waarom liquiditeit in de conventionele betekenis van het woord buiten bereik is voor security tokens

In de strakke zin van het woord worden effecten als liquide beschouwd als ze verhandeld worden op een effectenbeurs. Om die reden wordt het ontbreken van gereguleerde secundaire markten gezien als de belangrijkste beperking. Dit negeert echter het feit dat er al beurzen voor security tokens bestaan: tZERO, Open Finance, MERJ, GSX – maar er worden zeer weinig tokens genoteerd. Bovendien staat Open Finance op het punt om alle security tokens van de beurs te halen omdat hun handel niet genoeg vergoedingen oplevert om de operaties te ondersteunen.

Daarom ligt het probleem niet in het ontbreken van marktplaatsen. Het is feitelijk dat notering op een beurs te ingewikkeld is. Het vereist registratie van de aanbieding bij bevoegde autoriteiten, een minimaal handelsvolume, een minimale marktkapitalisatie, en onderworpen zijn aan strengere rapportagevereisten, die vaak een jaarlijkse audit omvatten. Kortom, het vereist dat men een beursgenoteerd bedrijf wordt. Deze eisen gelden niet alleen bij notering op een klassieke beurs, maar bij elk type gereguleerde markt. Dit betekent dat notering op een gereguleerde handelsplaats voor de meeste uitgevers van security tokens niet haalbaar is.

Zo’n gebrekkig begrip van het probleem komt voort uit de crypto‑oorsprong van security tokens. Ze werden gezien als een gereguleerde voortzetting van utility tokens en cryptocurrencies, waarvoor notering op een beurs veel gemakkelijker is, waardoor het een synoniem voor liquiditeit werd. Deze mythe moet worden ontkracht zodat de markt kan overstappen op meer realistische bronnen van liquiditeit.

Hoe is liquiditeit voor security tokens mogelijk?

Om deze vraag te beantwoorden moeten we teruggaan naar de oorspronkelijke definitie van liquiditeit, namelijk het vermogen om op elk moment snel activa te verkopen. Het heeft twee hoofdcomponenten: de complexiteit van het uitvoeren van de transactie en hoe gemakkelijk het is een tegenpartij te vinden.
Het eerste probleem wordt opgelost door blockchaintechnologie. Het belangrijkste voordeel voor private effecten is dat het de uitvoering van de effectentransactie enorm vereenvoudigt, waardoor alles online in enkele minuten kan worden gedaan. Traditioneel zou de overdracht van effecten ondertekening van fysieke overeenkomsten vereisen, het melden van wijzigingen aan het overheidsregister, het afwikkelen van een transactie via een bankoverschrijving, en handmatige compliance‑controles op de betrokken personen.
De complexiteit van de overdracht beïnvloedt ook het aantal potentiële tegenpartijen. Wanneer de overdracht ingewikkeld en duur is, wordt het niet haalbaar om kleine bedragen te verhandelen. Dit sluit kleinere handelaren en investeerders van de markt uit, waardoor het nog moeilijker wordt een tegenpartij te vinden.
Het probleem van het vinden van een tegenpartij wordt traditioneel opgelost door een order‑matchingmechanisme van beurzen, wat voor security tokens niet haalbaar is. Daarom ligt de sleutel tot het vrijmaken van liquiditeit in het creëren van een efficiënte manier om tegenpartijen te vinden voor transacties die niet als een gereguleerde markt zouden worden beschouwd.
Deze manier is al bekend. Het is een prikbord voor P2P‑transacties. Omdat deze transacties privé zijn en geen tussenpersoon omvatten, vereisen ze geen regulering. Er zijn echter een aantal nuances en vereisten voor zo’n platform om niet gereguleerd te zijn, die in een apart artikel worden behandeld.
Voor zover de auteur weet, bestaat er op het moment van schrijven geen platform dat wettelijk conforme en efficiënte P2P‑liquiditeit voor security tokens mogelijk maakt.

Welke impact zal het vrijmaken van de liquiditeit van security tokens hebben op de kapitaalmarkten?

Momenteel kunnen durfkapitaalinvesteerders hun aandelen alleen verkopen als de bedrijven waarin ze investeren naar de beurs gaan of worden overgenomen. Dit heeft twee implicaties, die beide leiden tot inefficiënt gebruik van geld en de economische groei vertragen.
Ten eerste betekent dit dat alleen bedrijven met het potentieel voor een beursgang de moeite waard zijn om in te investeren. Bedrijven die een solide rendement kunnen bieden maar geen “disruptie” en buitengewone opbrengsten bieden, worden beroofd van financiering. Dit zijn vaak bedrijven die hoge kapitaalinvesteringen nodig hebben – productie, landbouw, fysieke infrastructuur enz. Het probleem van een gebrek aan kapitaalinvesteringen wordt behandeld in een veelbesproken artikel op de Andreessen Horowitz‑blog “Het is tijd om te bouwen”.
Ten tweede zorgt illiquiditeit ervoor dat VC’s groei boven winstgevendheid stellen, omdat wanneer de meeste investeringen niet renderen, zelfs een 10‑voudige exit van succesvolle investeringen mogelijk niet voldoende is. Het creëert prikkels om op te schalen, zelfs wanneer het bedrijfsmodel nog niet voldoende getest is, wat leidt tot extreem grote bedrijven, zoals WeWork of Uber, die moeite hebben winst te realiseren.
De plaag van private markten heeft ook impact op de publieke markten. Het leidt tot de opkomst van de IPO‑bubbel, waarbij meer dan 80 % van de nieuw beursgenoteerde bedrijven niet winstgevend is. Dit is problematisch omdat publieke effecten als minder riskant worden beschouwd en daardoor passen in portefeuilles van retailfondsen en pensioenregelingen, waardoor ze worden benadeeld door overwaardering.
Daarom zal het oplossen van het liquiditeitsprobleem een drastische impact hebben, niet alleen op de VC‑industrie, maar op de gehele economie.