Preventie van cryptocriminaliteit vereist meer dan strikte wetgeving

Een financiële sanctie ontmoedigt wangedrag alleen wanneer de persoon die het overweegt gelooft dat er een reële kans bestaat om gepakt te worden. Die eenvoudige onderscheiding helpt verklaren waarom steeds gedetailleerdere cryptovaluta‑regelgeving kan bestaan naast fraude, witwassen en mislukkingen waardoor klanten hun geld niet kunnen terugkrijgen.

Een nieuwe studie, gepubliceerd in Social Sciences & Humanities Open, onderzoekt dit probleem via de economie van criminele besluitvorming.¹ Auteur Tinlaphas Chupantanarakul betoogt dat effectief toezicht op digitale activa de prikkels rond wangedrag moet veranderen, in plaats van voornamelijk te steunen op zware straffen die pas na het ontstaan van schade worden opgelegd.

De bredere implicatie is constructief. Cryptomarkten hoeven niet te kiezen tussen innovatie en verantwoording. Ze hebben infrastructuur nodig die verdachte activiteiten makkelijker identificeerbaar maakt, klantactiva moeilijker te misbruiken, en handhaving snel genoeg maakt om van belang te zijn.

Wat de studie naar cryptoregulering onderzocht

Het onderzoek combineert juridische analyse, economische theorie en interviews met 15 experts op het gebied van financieel recht, regelgeving van kapitaalmarkten en digitale activiteittechnologie. Het onderzoekt Mt. Gox, Terra–LUNA, Terraform Labs en ZipMEX in Japan, de Verenigde Staten en Thailand, met bijzondere aandacht voor het regelgevingskader van Thailand.

Het centrale concept is verwachte nut: de waargenomen meerwaarde van een handeling na aftrek van kosten en risico’s. Toegepast op financieel misdrijf betekent dit dat men potentiële winsten, de kosten van het uitvoeren en verbergen van wangedrag, de kans op opsporing en de gevolgen van gepakt worden in overweging neemt.

Dit is een kwalitatief kader. De studie meet geen daadwerkelijke opsporingskans voor elk geval en toont niet aan dat een specifieke regelgevingswijziging criminaliteit met een bepaald percentage vermindert. De bevindingen identificeren patronen en stellen verklaringen voor die verdere empirische toetsing vereisen.

De gevallen omvatten ook verschillende problemen. Diefstal, vermeende fraude, liquiditeitsfalen en witwassen zijn gerelateerd via financieel toezicht, maar zijn niet onderling uitwisselbaar. Het begrijpen van dit onderscheid voorkomt dat een artikel over regelgevingsprikkels een algemene verklaring wordt voor elke cryptocollaps.

Waarom opsporing belangrijk is naast straffen

Beschouw een vereenvoudigde illustratie die niet gerelateerd is aan de casusdata van de studie. Iemand die beslist of hij een misdrijf begaat, kan een hoge straf als beheersbaar beschouwen als de kans op opsporing uiterst onwaarschijnlijk lijkt. Het verhogen van die straf verandert de berekening, maar een betere opsporing kan de dreiging veel geloofwaardiger maken.

Het artikel ondersteunt daarom een nuttigere vraag dan of cryptowetten streng zijn: veranderen ze wat een dader verwacht dat er zal gebeuren?

Het zou te sterk zijn om te concluderen dat straffen nooit van belang zijn. Ze blijven onderdeel van het eigen model van de studie. Het verdedigbare argument is dat de ernst van een straf alleen beperkte afschrikking kan bieden wanneer toezicht zwak is, handhaving vertraagd, of activa buiten het bereik van de betrokken autoriteiten kunnen bewegen.

Die onderscheiding helpt ook verklaren waarom het opstellen van regels en de implementatie ervan afzonderlijke prestaties zijn. De discussie van Securities.io over stablecoin regelgevingsvertragingen biedt context voor het operationele werk dat volgt op wetgeving. Instellingen hebben nog steeds systemen, verantwoordelijkheden en procedures nodig die wettelijke vereisten omzetten in waarneembare controles.

Wat cryptomarktfalen onthullen over toezicht

De vergelijkende analyse van de studie belicht verschillende zwaktes die kunnen leiden tot te late interventie. De volgende samenvatting is volledig afkomstig uit de casustabel.

Deze lessen reiken verder dan het detecteren van verdachte overboekingen. Monitoring kan ongebruikelijke activiteiten signaleren, maar kan niet zelfstandig garanderen dat een platform voldoende activa bezit of het eigendom van klanten respecteert. Custodiecontroles, liquiditeitstoezicht en transactieranalyse pakken verschillende kwetsbaarheden aan.

Voor beleggers en klanten suggereert dit een praktisch onderscheid tussen een gelicentieerd bedrijf en een veerkrachtig bedrijf. Licenties geven een regelgevende status. Veerkracht hangt af van hoe activa worden beheerd, hoe blootstellingen worden gemonitord, en of problemen interventie kunnen activeren voordat opnames stoppen.

Blockchain-transparantie heeft financiële context nodig

Het artikel bespreekt hoe mixerservices, cross-chain transfers en gedecentraliseerde infrastructuur toezicht kunnen bemoeilijken. De formele case‑study richt zich echter op gecentraliseerde dienstverleners, in plaats van direct gedecentraliseerde finance‑protocollen te evalueren.

Publieke blockchains bieden ook een tegengesteld voordeel: blijvende transactieregisters. Een zichtbare overdracht identificeert niet automatisch de persoon die een wallet beheert, onthult niet de commerciële doelstelling, noch bewijst het criminele intentie. Maar het kan bewijs leveren dat nuttiger wordt wanneer het wordt gekoppeld aan klantinformatie en onderzoeksresultaten.

Dit levert een belangrijk inzicht op dat verder gaat dan de samenvatting van het artikel. De uitdaging ligt vaak tussen systemen. Een exchange kan de identiteit van een klant kennen, een bank kan een fiat‑betaling zien, en een analytics‑provider kan de activiteit van een wallet volgen. Elk kan nuttige informatie bevatten zonder de volledige relatie te zien.

Het verbinden van die perspectieven kan onderzoeken verbeteren. Het vereist bovendien waarborgen rond datakwaliteit, toegang en privacy. Een verdachte associatie moet een beoordeling ondersteunen, niet automatisch bewijs van wangedrag worden.

Crypto‑criminaliteit meten zonder perspectief te verliezen

Externe bewijzen illustreren zowel de omvang van de uitdaging als de noodzaak van zorgvuldige interpretatie. In haar 2026 Crypto Crime-rapport schatte Chainalysis dat geïdentificeerde illegale adressen in 2025 minstens $154 miljard ontvingen, een stijging van 162 % ten opzichte van het voorgaande jaar. Een groot deel van die groei kwam voort uit activiteiten met gesanctioneerde entiteiten.

Het bedrijf schatte bovendien dat illegale activiteit minder dan 1 % van het toegeschreven transactievolume uitmaakte. De cijfers zijn ondergrens‑schattingen die kunnen wijzigen naarmate er meer adressen worden geïdentificeerd. Ze mogen niet worden gepresenteerd als een volledige telling van criminaliteit of uitsluitend als witwasverliezen.

Zowel schaal als verhouding zijn belangrijk. Grote illegale stromen rechtvaardigen sterkere verdedigingen, terwijl de overhand van legitieme activiteit pleit voor gerichte controles die nuttige diensten behouden.

Zoals de dekking van Securities.io van stablecoins en snellere afwikkeling laat zien, kan digitaal geld transactietijdlijnen verkorten. Dat maakt tijdige risico‑evaluatie waardevoller: controles die pas na verplaatsing van gelden ingaan, laten minder kansen over om schade te voorkomen.

Hoe effectieve crypto‑compliance te beoordelen

Het incentive‑kader van de studie suggereert dat compliance moet worden beoordeeld op basis van operationele resultaten. Nuttige vragen omvatten:

• Hoe snel kan verdachte activiteit een gekwalificeerde onderzoeker bereiken?
• Kan misbruik van klantactiva worden gedetecteerd voordat opnames mislukken?
• Kunnen instellingen relevante bank‑ en blockchain‑bewijzen koppelen?

Alleen het tellen van alerts is onvoldoende. Meer alerts kunnen simpelweg een grotere achterstand veroorzaken. Detectietechnologie wordt waardevol wanneer ze bruikbaar bewijs levert, onderzoekers helpt prioriteiten te stellen en tijdige beslissingen ondersteunt.

Evenzo mag het verhogen van de kosten van wangedrag niet betekenen dat elke legitieme transactie willekeurig duurder wordt. Betere controles kunnen misbruik beperken terwijl ze repetitief werk voor conforme klanten en instellingen verminderen.

De rol van Nasdaq bij detectie van digitale‑actiefcriminaliteit

Die operationele behoefte vormt een natuurlijke koppeling met Nasdaq, wiens Verafin‑activiteiten financiële‑criminaliteit‑beheertechnologie leveren.

Op 15 september 2026 kondigde Nasdaq een Verafin‑partnerschap met Stablecore aan, bedoeld om digitale‑actief‑transacties te koppelen aan traditionele bankgegevens. De integratie ondersteunt een geconsolideerd overzicht van financiële‑criminaliteitsrisico’s over fiat‑ en digitale activa.

Bij de aankondiging bevond het zich in een bètaversie met geselecteerde klanten. Een bredere uitrol naar gezamenlijke klanten was gepland voor het vierde kwartaal van 2026 en het eerste kwartaal van 2027. Verdere tegenpartij‑sanctiescreening‑mogelijkheden werden gepland na de initiële integratie.

De koppeling met de studie is specifiek: het samenvoegen van informatie over financiële systemen kan instellingen helpen activiteiten te identificeren die door gefragmenteerde monitoring over het hoofd worden gezien. De effectiviteit van het partnerschap moet nog in de praktijk worden aangetoond.

Voor beleggers biedt Nasdaq gediversifieerde blootstelling aan deze technologische kans. Het is geen zuivere crypto‑compliance‑investering, en het artikel biedt geen omzetprognose. Klantacceptatie, implementatiekosten, concurrentievoordeel en waardering blijven cruciale overwegingen.

Laatste Nasdaq (NDAQ) nieuws en ontwikkelingen

Betere crypto‑regulering vereist vroegtijdige interventie

De meest waardevolle bijdrage van het artikel is een verschuiving in nadruk: preventie van financiële criminaliteit hangt af van geloofwaardige controles die beslissingen beïnvloeden voordat schade optreedt.

Voor digitale‑actiemarkten betekent vooruitgang het koppelen van transactie‑zichtbaarheid aan klantcontext, het versterken van bewaringsovereenkomsten en het tijdiger handhaven. Dat schept een verdedigbare kans voor technologie‑aanbieders, terwijl legitieme innovatie een stevigere vertrouwensbasis krijgt.

Referenties:

¹ Chupantanarakul, T. (2026). Regelgevingsstructuur en prikkels voor financiële criminaliteit in digitale activamarkten: Een analyse van verwachte nut vanuit juridisch en economisch perspectief. Social Sciences & Humanities Open, 14, Artikel 103719. https://doi.org/10.1016/j.ssaho.2026.103719