Bank of Canada en de federale overheid verlengen de inflatiedoelstelling van 2%

De regering van Canada en de Bank of Canada kondigden aan dat het monetairebeleidskader van Canada wordt verlengd op 5 november 2026. De inflatiedoelstelling blijft 2% en wordt vastgelegd in een overeenkomst voor vijf jaar, die afloopt op 31 december 2031. Het besluit handhaaft het bestaande beleidsanker van de centrale bank, terwijl deze zich voorbereidt op frequentere verstoringen van het aanbod.

De doelstelling blijft het middelpunt van de bandbreedte voor inflatiebeheersing van 1% tot 3%. De inflatie wordt gemeten aan de hand van de procentuele verandering in de consumentenprijsindex (CPI) over een periode van 12 maanden. Het beleid blijft symmetrisch: afwijkingen boven en onder de doelstelling krijgen evenveel aandacht. De Bank behoudt ook de flexibiliteit om op economische schokken te reageren, met een duidelijke focus op het op termijn terugbrengen van de inflatie naar de doelstelling. De regering en de centrale bank herzien de overeenkomst gezamenlijk om de vijf jaar, maar de Bank voert het monetaire beleid zelfstandig uit.

De inflatie-episode bepaalde de koers van de evaluatie

Het consultatierapport van de Bank schetst de recente voorgeschiedenis van het besluit. Na grote schokken in vraag en aanbod, een diepe recessie en een krachtig herstel bereikte de inflatie in Canada in 2022 met 8,1% het hoogste niveau in 40 jaar. De Bank omschrijft de krachtige renteverhogingen als een pijnlijke aanpassing die de inflatie in de zomer van 2024 terugbracht naar 2%, zonder een recessie of groot banenverlies te veroorzaken.

Volgens de gezamenlijke verklaring stelde die episode de uitvoering van het kader op de proef te midden van uitzonderlijke mondiale schokken; het ontwerp van het kader schoot daarmee niet tekort. De hoge inflatie tastte de koopkracht en het gevoel van economische rechtvaardigheid van Canadezen aan. Prijsstabiliteit helpt bedrijven daarentegen bij het plannen en investeren en draagt bij aan maximale duurzame werkgelegenheid en economische groei. Het vernieuwde mandaat houdt lage, stevig verankerde inflatie daarom als hoofddoel, met ruimte om de economische groei en een sterke, stabiele arbeidsmarkt te ondersteunen.

Onderzoek richt zich op aanbodschokken en huisvesting

De belangrijkste veranderingen betreffen de uitvoering. De Bank zegt haar analytische capaciteit te hebben versterkt om te beoordelen hoe mondiale en binnenlandse aanbodschokken doorwerken in de inflatie in Canada, en hoe het beleid moet reageren wanneer die schokken groter zijn dan normaal en langer aanhouden. Dit werk houdt rekening met veranderingen in internationale handelspatronen, toeleveringsketens en mondiale investeringsstromen, naast demografische verschuivingen en het wijdverbreide gebruik van kunstmatige intelligentie.

De meerjarige evaluatie onderzocht drie samenhangende onderwerpen: monetair beleid bij frequentere aanbodschokken, betrouwbare maatstaven voor de onderliggende inflatie en de verbanden tussen monetair beleid, vraag naar en aanbod van woningen en inflatie van woonkosten. De evaluatie gaat uit van twee beperkingen: geen enkele maatstaf voor kerninflatie werkt in alle omstandigheden goed, en monetair beleid kan het woningaanbod niet rechtstreeks vergroten. De onderzoeksresultaten worden gepubliceerd in een rapport dat binnenkort verschijnt.

Consultaties leggen een communicatieprobleem bloot

De publieke inbreng steunde het handhaven van de doelstelling, maar bracht onenigheid aan het licht over de nadruk in het mandaat. Het proces omvatte in 2025 bijeenkomsten met groepen Canadezen in 11 steden en consultaties met economen, academici, financiële instellingen, pensioenfondsen, werkgevers- en werknemersorganisaties, denktanks, consumentenorganisaties en maatschappelijke organisaties. Belanghebbenden spraken veel steun uit voor flexibele inflatiedoelstelling en de doelstelling van 2%. Sommigen waarschuwden dat een wijziging de inflatieverwachtingen kan losmaken van de doelstelling en dat een verhoging ervan na een periode van hoge inflatie het vertrouwen aanzienlijk kan schaden. Werknemersorganisaties pleitten voor een dubbel mandaat voor inflatie en werkgelegenheid, terwijl sommige andere belanghebbenden minder nadruk wilden op maximale duurzame werkgelegenheid.

De reacties uit de gemeenschap brachten een directer vertrouwensprobleem aan het licht. Veel deelnemers vonden dat de CPI niet overeenkwam met hun ervaringen tijdens het boodschappen doen. Ook nadat de inflatie weer binnen de bandbreedte lag, bleven de prijzen van levensmiddelen een grote zorg. Volgens het rapport ondermijnde de kloof tussen officiële cijfers en dagelijkse ervaringen het vertrouwen in zowel de maatstaf als de Bank. Economen uit de private sector en denktanks adviseerden om eenvoudiger te communiceren, meer nadruk te leggen op de totale CPI en duidelijker uit te leggen dat de Bank op inflatie stuurt, niet op betaalbaarheid. De meeste deelnemers uit de gemeenschap vonden kerninflatie moeilijk te begrijpen, wat die taak bemoeilijkt. Deelnemers gaven ook duidelijk de voorkeur aan voorspelbare, geleidelijke renteveranderingen. Belanghebbenden vroegen om helderdere uitleg over de afwegingen bij aanbodschokken en over de omstandigheden waarin de Bank bepaalde schokken buiten beschouwing laat.

De verlenging legt de doelstelling dus vast, maar laat veel werk over op het gebied van uitvoering en communicatie. Het onderzoeksrapport dat binnenkort verschijnt, zal de bevindingen toevoegen achter het werk van de Bank aan onderliggende inflatie, aanbodschokken en huisvesting. Uit de consultaties blijkt welke uitdaging daarmee gepaard gaat: uitleggen dat een terugkeer naar 2% inflatie eerdere prijsstijgingen niet ongedaan maakt, en verduidelijken wat het monetaire beleid wel en niet kan doen wanneer verstoringen van het aanbod de prijzen opdrijven.