China’s Bitcoin Mining Crackdown: Wat je moet weten

Laatst bijgewerkt juli 2026.

China’s Bitcoin mining crackdown was een van de belangrijkste stress‑tests in de geschiedenis van Bitcoin. In een paar maanden in 2021 ging het land van het centrum van de wereldwijde Bitcoin‑mijnbouw naar het dwingen van industriële miners om te sluiten, te vertrekken of in de schaduw te opereren. De onmiddellijke marktreactie was meedogenloos. Het langetermijnresultaat was gecompliceerder: het Bitcoin‑mijnbouwnetwerk daalde scherp, herstelde vervolgens, en de mijnbouwkracht werd herverdeeld over de Verenigde Staten, Rusland, Centraal‑Azië, het Midden‑Oosten, Afrika en kleinere energie‑rijke jurisdicties.

Het belangrijkste punt voor beleggers is dat de crackdown Bitcoin‑mijnbouw niet heeft laten verdwijnen. Het veranderde waar mijnbouw plaatsvond, wie het kon hosten, en hoe serieus overheden de stroomvraag, kapitaalstromen en juridische risico’s van proof‑of‑work‑mijnbouw begonnen te behandelen.

Wat gebeurde er?

De crackdown verliep in fasen. China had jaren eerder al binnenlandse crypto‑beurzen en initiële muntaanbiedingen beperkt, maar mijnbouw bleef een enorme industrie omdat het land goedkope elektriciteit, grote toeleveringsketens voor apparatuur en regio’s met overvloedige seizoensenergie had. Dat veranderde in 2021.

Op 21 mei 2021 riep een bijeenkomst van de Financial Stability and Development Committee van de State Council, gehost door vice‑premier Liu He, op tot een crackdown op Bitcoin‑mijnbouw en -handel. CoinDesk meldde dat Bitcoin viel van ongeveer $41.700 naar $36.800 tijdens de Amerikaanse handelsuren na de aankondiging, omdat de markten beseften dat de waarschuwing afkomstig was van een hooggeplaatst nationaal beleidsorgaan.

Tegen juni 2021 versnelde de handhaving op provinciaal niveau. Mijnbouwhubs werden onder druk gezet om de activiteiten te sluiten, en grote mijnbouwbedrijven begonnen apparatuur naar het buitenland te verplaatsen. In september 2021 verscherpte de regelgevende positie van China zich verder toen de People’s Bank of China en andere agentschappen Circular No. 237 uitbrachten, waarin virtuele‑valuta‑gerelateerde bedrijfsactiviteiten werden behandeld als illegale financiële activiteiten en werd gesteld dat virtuele valuta’s zoals Bitcoin geen wettelijke betaalmiddelstatus hadden in China. Een juridisch overzicht van Lee Tsai merkt op dat de circulaire ook gericht was op buitenlandse beurzen die nog steeds diensten verleenden aan inwoners van het vasteland van China.

Kortom, de crackdown was niet alleen een energie‑beleidsactie. Het combineerde financiële stabiliteit, kapitaalcontrole, consumentenbescherming, anti‑fraude en energie‑gebruik zorgen in een nationale beleidslijn: het vasteland van China zou geen open crypto‑handel of grootschalige legale Bitcoin‑mijnbouw als erkende industrie hosten.

De crackdown in één grafiek

De beste manier om de omvang van de schok te begrijpen is via hashrate, de totale rekencapaciteit die het Bitcoin‑netwerk beveiligt. Gegevens van het Cambridge Centre for Alternative Finance tonen aan dat de totale hashrate van het netwerk op 27 juni 2021, na het mijnbouwverbod, een dieptepunt bereikte van 57,47 exahashes per seconde (EH/s). Op 21 december 2021 was deze hersteld tot 193,64 EH/s, en in februari 2022 bereikte hij 248,11 EH/s.

De grafiek toont de paradox van de crackdown. China’s beleidsbesluit veroorzaakte wel een echte netwerkschok. Maar het netwerk was niet lang afhankelijk van één enkele jurisdictie. Miners pakten machines in, verkochten machines, co‑locateerden met partners in het buitenland, of gingen offline tot ze nieuwe stroomcontracten konden vinden.

Waarom China de crackdown uitvoerde

Er was geen enkele reden. De beleidsduw zat op het snijvlak van verschillende prioriteiten:

• Financiële controle: crypto‑handel maakte het voor gebruikers makkelijker om waarde buiten de traditionele bankrails te verplaatsen.
• Speculatie‑risico: toezichthouders keken crypto‑handel herhaaldelijk aan als een bedreiging voor sociale en financiële stabiliteit.
• Energie‑gebruik: proof‑of‑work‑mijnbouw verbruikt grote hoeveelheden elektriciteit, en een deel van de mijnbouwactiviteit was gekoppeld aan kolenintensieve regio’s.
• Industrieel beleid: Beijing heeft blockchain‑infrastructuur in sommige contexten ondersteund, maar niet permissionless cryptocurrency‑markten die concurreren met staatsgecontroleerde financiële kanalen.
• Handhavings‑zorgen: latere beleidsdocumenten legden nadruk op fraude, witwassen, illegale fondsenwerving en piramidespelen met virtuele valuta.

Daarom kan de crackdown niet alleen als een Bitcoin‑verhaal worden begrepen. Het maakte deel uit van een bredere inspanning om digitale‑activa‑activiteit buiten de door de staat geprefereerde regelgevende perimeter te houden.

Waar gingen de miners naartoe?

De grootste winnaar was de Verenigde Staten. Het Cambridge‑rapport van mei 2022 toonde aan dat de VS tegen januari 2022 de grootste Bitcoin‑mijnbouwjurisdictie was met 37,84 % van de wereldwijde hashrate. Hetzelfde rapport liet zien dat China weer opkwam als het op één na grootste mijnbouwland met 21,11 %, wat suggereert dat clandestiene mijnbouwactiviteiten ondanks het verbod waren hervat. Kazachstan, Canada en Rusland volgden met respectievelijk 13,22 %, 6,48 % en 4,66 %.

De uitbreiding in de VS creëerde een tweede‑orde beleidsdebat. De U.S. Energy (BSIN ) Information Administration schreef later dat de recente groei van de Amerikaanse mijnbouw grotendeels te wijten was aan operaties die zich na de crackdown van 2021 van China hadden verplaatst, terwijl ook werd opgemerkt dat sommige mijnbouw nog steeds binnen China leek plaats te vinden. De EIA schatte het elektriciteitsverbruik van Amerikaanse Bitcoin‑mijnbouw op ongeveer 25 tot 91 terawatt‑uur in 2023, of ongeveer 0,6 % tot 2,3 % van de Amerikaanse elektriciteitsvraag.

Tegen 2026 was de kaart opnieuw verschoven. De Q2 2026 Global Hashrate Heatmap van Hashrate Index schatte de Verenigde Staten op 37,4 % van de wereldwijde hashrate, Rusland op 16,9 % en China op 12,0 %. Dat ligt ver onder China’s dominantie vóór de crackdown, maar het is niet nul. Hetzelfde rapport beschreef China als een “enforcement‑adaptation equilibrium”: regelgevers blijven druk uitoefenen op mijnbouw, maar operators passen zich aan via stilleggingen, verplaatsingen en meer discrete activiteit.

Werkte het verbod?

Het hangt af van wat “werken” betekent.

Als het doel was om Bitcoin‑mijnbouw uit de officiële industriële economie van China te verwijderen, werkte de crackdown grotendeels. Grote openbare mijnbouwfarms konden niet langer openlijk opereren als een mainstream binnenlandse onderneming. Grote miners moesten verhuizen of herstructureren. China verminderde ook de zichtbaarheid van crypto‑handelskanalen en verhogde het juridische risico voor bedrijven die vaste gebruikers bedienden.

Als het doel was om Chinese Bitcoin‑mijnbouw volledig te elimineren, zegt het bewijs van nee. Cambridge zag China’s hashrate terugkeren na de initiële ineenstorting, en Hashrate Index schatte China nog steeds op ongeveer 12 % van de wereldwijde hashrate in Q2 2026. Dat betekent niet dat het verbod faalde. Het betekent dat handhaving de activiteit duwde naar een kleinere, meer ondoorzichtige en mobielere vorm.

Als het doel was om Bitcoin permanent te beschadigen, is het antwoord ook nee. De hashrate‑schok van 2021 was ernstig, maar het netwerk herstelde snel. Dat herstel werd een centraal argument voor Bitcoin‑ondersteuners: één enkele regering kon een groot deel van de miners offline dwingen, maar kon het protocol niet stoppen met het aanpassen van de moeilijkheidsgraad en het blijven produceren van blokken.

Wat is de situatie in 2026?

Het vasteland van China heeft de koers niet omgekeerd. In februari 2026 meldde een rapport over een nieuwe circulaire van de People’s Bank of China dat de autoriteiten de beperkingen hadden uitgebreid tot real‑world asset‑tokenisatie, crypto‑gerelateerde internet‑promotie, en diensten die verkeer naar virtuele‑valuta‑ of RWA‑tokenisatie‑activiteit zonder goedkeuring stimuleren. De gemelde beleidslijn was consistent met de aanpak van 2021: blockchain‑gekoppelde financiële activiteit mag alleen bestaan binnen goedgekeurde kanalen, terwijl publieke crypto‑speculatie en niet‑goedgekeurde tokenisatie buiten wettelijke bescherming blijven.

Voor Bitcoin‑mijnbouw specifiek is het huidige beeld een mix van verbod en volharding. Grootschalige legale mijnbouw op het vasteland van China blijft politiek en juridisch riskant. Toch blijft wereldwijde mijnbouwdata een betekenisvolle China‑gerelateerde hashrate tonen, wat impliceert dat sommige operators nog steeds manieren vinden om privé te minen, capaciteit tijdelijk te verplaatsen, of indirecte hostingsstructuren te gebruiken.

De bredere les is dat Bitcoin‑mijnbouw zeer mobiel is, maar niet zonder wrijving. Machines kunnen verplaatsen. Stroomcontracten, douane, host‑overeenkomsten, koelsystemen, netaansluitingen, lokale politiek en financieringsrelaties zijn veel moeilijker te verplaatsen. Daarom heeft de crackdown de industrie jarenlang hervormd, ook al heeft het de industrie niet beëindigd.

Waarom dit nog steeds belangrijk is voor beleggers

China’s crackdown blijft relevant omdat het veranderde hoe beleggers het risico van Bitcoin‑mijnbouw moeten evalueren. Voor 2021 behandelden veel beleggers hashrate‑concentratie als een abstract decentralisatie‑probleem. Na 2021 werd duidelijk dat mijnbouwgeografie een levendige risicofactor is.

Er zijn drie praktische lessen:

Eerst, regelgeving kan hashrate snel verplaatsen. Een gecoördineerde beleidsbeslissing van één grote jurisdictie kan de mijnbouwkaart binnen maanden veranderen.

Tweede, het Bitcoin‑netwerk kan grote regionale schokken absorberen. Aanpassing van de moeilijkheidsgraad en wereldwijde miner‑mobiliteit maakten het mogelijk dat het netwerk bleef functioneren tijdens een historisch grote verstoring.

Derde, mijnbouwbeleid is nu energiebeleid. De post‑China mijnbouwboom dwong de VS en andere landen om meer aandacht te besteden aan netvraag, lokale stroomprijzen, emissies, geluidsoverlast en concurrentie tussen datacenters.

Dat laatste punt kan in 2026 het belangrijkste zijn. Bitcoin‑mijnbouw is niet langer een niche‑industrie die uit het zicht opereert. Het maakt deel uit van het wereldwijde debat over elektriciteit, datacenters, kunstmatige‑intelligentie‑infrastructuur, stranded energy en soevereine controle over financiële rails.

Conclusie

China’s Bitcoin‑mijnbouwcrackdown was een grote marktschok, maar geen dodelijke klap voor Bitcoin. Het onthulde de afhankelijkheid van Bitcoin van fysieke infrastructuur, duwde miners naar nieuwe jurisdicties, en dwong overheden wereldwijd om de energie‑voetafdruk van proof‑of‑work‑mijnbouw onder de loep te nemen. Het bewees ook dat hashrate sneller kan migreren dan velen verwachtten.

Het resultaat is een geografisch complexere mijnbouwindustrie. China is niet langer het open centrum van Bitcoin‑mijnbouw, maar het is niet verdwenen van de hashrate‑kaart. De Verenigde Staten blijven de grootste mijnbouwjurisdictie, Rusland is een belangrijke speler geworden, en opkomende energie‑rijke regio’s blijven strijden om capaciteit.

Voor beleggers is de les simpel: Bitcoin is digitaal, maar mijnbouw is diep fysiek. Beleid, stroom en geografie doen ertoe.

Bronnen

• Cambridge Centre for Alternative Finance: Bitcoin mining electricity update, 17 mei 2022
• Hashrate Index: Globale hashrate‑heatmap update, Q2 2026
• U.S. Energy Information Administration: Het volgen van elektriciteitsverbruik van Amerikaanse cryptocurrency‑mijnbouwoperaties
• Lee Tsai: Samenvatting van Circular No. 237, risico van virtuele‑valuta‑handel op het vasteland van China
• CoinDesk: Bitcoin daalt terwijl China oproept tot crackdown op crypto‑mijnbouw en -handel
• Tom’s Hardware: China breidt zijn crypto‑crackdown uit, februari 2026