Utility Tokens tegen Security Tokens: Belangrijkste Verschillen Uitgelegd

Als een verantwoordelijke crypto-investeerder moet je de verschillen tussen utility tokens en security tokens begrijpen. Deze tokens dienen verschillende doeleinden in de cryptowereld. Hun processen verschillen tijdens handel en uitgifte. Deze contrasten maken security tokens uniek ten opzichte van hun utility‑tegenhangers.

Waarom zijn Security Tokens Belangrijk?

De ICO-markt blijft groeien. Volgens een rapport van Business Insider hebben bedrijven in 2017 meer dan $5,6 miljard opgehaald. Hoewel dit cijfer indrukwekkend lijkt, overtrof de ICO-activiteit van 2018 het. Tegen mei 2018 was de ICO-markt uitgegroeid tot $6,3 miljard. Deze recordgroei en de toenemende aantrekkingskracht van ICO’s maken deze unieke crowdfundingstrategie favoriet onder tech‑startups.

De recordgroei van de ICO-sector leidde tot meer toezicht van regelgevers zoals de Securities and Exchange Commission (SEC). De taak om regelgeving te ontwikkelen voor de groeiende ICO-markt valt op deze organisatie, afhankelijk van hoe de token wordt gebruikt. De SEC besloot dat wanneer een token eigendom, stemrechten vertegenwoordigt of de houder recht geeft op een deel van toekomstige winsten, het een security token is.

Het is niet altijd zo eenvoudig om te bepalen of een munt een security- of utility-token is. In veel gevallen begint een token tijdens een ICO als een security, maar ontwikkelt later tot een utility-token. Dit scenario geldt voor de enorm populaire cryptocurrency Ethereum (ETH ). In een toespraak in juni 2018 gaf de SEC aan dat Ethereum aanvankelijk als een security functioneerde, maar tegenwoordig een utility-token is.

Om de zaak nog ingewikkelder te maken, kan een utility-token zoals ETH security-tokens op zijn platform uitgeven. Het ERC-20-protocol van Ethereum is het populairste token‑lanceringsprotocol in de cryptowereld. Nieuwe tokens die op het platform worden uitgegeven, zijn security-tokens als ze niet slagen voor de “Howey Test”.

Wat is de Howey Test?

De “Howey Test” is een korte vragenlijst opgesteld door het Hooggerechtshof om te bepalen of een transactie kwalificeert als een investeringscontract. De test werd beroemd tijdens de zaak van het Hooggerechtshof uit 1946, SEC v. Howey. De zaak draaide om een in Howey, Florida gevestigd sinaasappelsapbedrijf dat grote delen van zijn land te koop aanbood aan investeerders met de bedoeling dat de nieuwe eigenaren het eigendom terug zouden leasen aan de citrusontwikkelaar, die het gebied zou blijven ontwikkelen met de nieuw verkregen fondsen.

De SEC klaagde de verdachten in deze transactie aan wegens schending van de securities‑regulering. De SEC stelde vast dat omdat de investeerders geld inlegden in de hoop winst te maken uit de inspanningen van de citrusboerderij, de overeenkomst een investeringscontract was. Daarom valt de overeenkomst onder securities‑regulering.

Het Hooggerechtshof ontwikkelde een eenvoudige test om de theorie te bewijzen. De Howey Test stelt investeerders vier cruciale vragen. Deze vragen kunnen op tokens worden toegepast om te bepalen of ze security-tokens zijn:

1. Investeer je geld?
2. Verwacht je winst uit je investering?
3. Investeer je in een gemeenschappelijke onderneming?
4. Zul je profiteren van de inspanningen van een promotor of derde partij?

Utility Tokens

Utility tokens dienen een functie binnen een platform. In de meeste gevallen organiseren bedrijven ICO’s om utility tokens uit te geven. Deze tokens zijn essentieel voor de functionaliteit van hun platforms. Bovendien geven ze tokenhouders geen rechten op de toekomstige ontwikkeling of winsten van het bedrijf. Deze tokens worden zonder regelgeving overgedragen, en elk bedrijf kan utility tokens aanbieden zonder te voldoen aan SEC‑regulering. De open aard van deze tokens maakte ze populair bij investeerders en startups.
Tegenwoordig worden utility tokens vaker aangeduid als “digitale activa”.

Security Tokens

Security tokens werken op een veel andere manier en onder andere vereisten. Een bedrijf kan niet zomaar een security token offering (STO) organiseren zonder aan specifieke voorwaarden te voldoen. Bedrijven moeten investeerders een overvloed aan informatie verstrekken, waaronder het daadwerkelijke adres van het bedrijf, de namen van alle bestuursleden en open financiële gegevens. Deze vereisten beschermen investeerders tegen frauduleuze activiteiten.

Naast de bedrijfsregels moeten investeerders ook strenge beveiligingsvoorschriften naleven. Bedrijven kunnen geen security tokens verkopen aan anonieme personen. Je moet je identiteit verstrekken en bewijzen bij het investeren in deze tokens. Know Your Customer (KYC) en Anti‑Money Laundering (AML)-wetgeving moeten worden nageleefd bij het overdragen van security tokens tussen eigenaren.

Tegenwoordig worden security tokens vaak aangeduid als digitale securities.

Toegevoegde Veiligheid – Toegevoegde Investeringsfondsen

Hoewel sommige vroege crypto‑investeerders ongetwijfeld security tokens zien als een last voor de cryptowereld, geloven velen dat deze tokens een essentiële brug vormen tussen traditionele investeringsfondsen en de cryptomarkt. Analisten hebben een toename voorspeld van traditionele investeringsbedrijven die de cryptowereld betreden.
Deze bedrijven hebben extra bescherming nodig vanwege de omvangrijke aard van hun investeringen. Security tokens bieden hen de bescherming die ze nodig hebben om toekomstige financiële en juridische problemen te vermijden.

Utility Tokens vs Security Tokens

Nu je de verschillen tussen deze tokens beter begrijpt, ben je klaar om STO’s te doorgronden en wat ze anders maakt dan hun ICO‑tegenhangers. Security tokens spelen een belangrijke en steeds groeiende rol in de cryptowereld. Je kunt verwachten dat er de komende jaren meer platforms de cryptomarkt betreden die dit type token gebruiken.